Odporność na niesprzyjające warunki klimatyczne
Dobór drzew i krzewów stosowanych w kompozycjach ogrodów regulowanych był początkowo szczupły, ograniczał się do nielicznych gatunków, jak: cyprys, laur, bukszpan i cis. Stosowanie tych roślin w kompozycjach regulowanych nie sprawiało trudności ze względu na łagodny klimat okolic śródziemnomorskich Italii, Francji, Anglii, który sprzyjał wzrostowi tych ciemnozielonych gatunków. Gdy jednak za wzorem krajów zachodnich zaczęto zakładać ogrody regularne w środkowej i wschodniej Europie, używając jako tworzywa tych samych gatunków drzew, powstały trudności w utrzymaniu założeń w dobrym stanie. Trudności te powstały w związku z ostrością klimatu. Mrozy i suche wiatry wschodnie niszczyły co pewien czas kosztowne założenia, a ich uzupełnienie wymagało nowych znacznych nakładów. Z nielicznych założeń, które mogły przetrwać mroźne zimy, przetrwały jedynie kompozycje niskich elementów z bukszpanu, znajdujące się pod śniegiem. w związku z tym zaczęto poszukiwać nowych gatunków i form drzew oraz krzewów, które pod względem plastycznym mogłyby zastąpić od dawna stosowany materiał i które byłyby wystarczająco odporne na ostry klimat. Zwrócono uwagę na rośliny rodzime i stopniowo, w miarę poznawania i wprowadzenia ich do uprawy, zaczęto również wprowadzać gatunki obce pochodzące z Północnej Ameryki oraz z olbrzymiego kontynentu Azji. Z gatunków ciemnozielonych zastosowanie znalazł świerk zwyczajny, jałowiec oraz żywotniki. Poza roślinami rodzimymi liściastymi, takimi jak: klon polny, grab, lipy pewne nowe gatunki obce wykazały całkowitą odporność na mróz.